นี่คือบทความชุด การศึกษาอุบาทว์ ชาติวิบัติ

คนอื่นๆ : หมอใช้หนี้แค่สี่แสนมันไร้สาระมาก

หมอ : ทำไมคนเรียนคณะอื่นๆไม่ต้องใช้หนี้บ้าง

         ในมหาวิทยาลัยของรัฐนั้นไม่ว่าจะยังอยู่ในระบบหรือออกนอกระบบไปแล้วก็ตาม ค่าใช้จ่ายในการผลิตบัณฑิตแต่ละคนนั้นส่วนใหญ่เป็นเงินงบประมาณของรัฐบาล โดยเงินที่นักศึกษาจ่ายเป็นค่าเทอมหรือค่าหน่วยกิตนั้นคิดเป็นสัดส่วนที่น้อยมาก

และค่าใช้จ่ายหรือต้นทุนในการผลิตบัณฑิตของแต่ละคณะก็ไม่เท่ากัน หรือแม้แต่คณะเดียวกันแต่ต่างมหาวิทยาลัยก็ไม่เท่ากันอีก

      ประเด็นที่กำลังถกเถียงกันในขณะนี้คือ นักศึกษาจะต้องใช้หนี้ค่าใช้จ่ายส่วนที่รัฐออกให้นี้หรือไม่ ถ้าเป็นคณะแพทย์ศาสตร์จะกำหนดไว้ว่า เมื่อบัณฑิตเรียนจบแล้วจะต้องไปใช้หนี้ด้วยการไปทำงานในสถานที่ที่รัฐกำหนดให้เป็นเวลา ๓ ปี ซึ่งโดยส่วนใหญ่สถานที่หรือโรงพยาบาลที่รัฐกำหนดให้ไปใช้หนี้นั้นจะอยู่ห่างไกล ไม่ค่อยเจริญ ขาดแคลน และสภาพความเป็นอยู่ค่อนข้างลำบากเมื่อเทียบกับโรงพยาบาลในกรุงเทพ โดยเมื่อครบ ๓ ปีแล้วจะไปทำงานที่ไหนก็ได้

     แต่คณะแพทย์ก็ได้เปิดเงื่อนไขไว้ว่า ถ้าบัณฑิตแพทย์ผู้ใดไม่ประสงค์จะใช้ทุนด้วยการไปทำงานที่กำหนดให้ ก็สามารถลาออกได้แต่ต้องจ่ายเงินคืนให้รัฐ ๔๐๐,๐๐๐ บาท แล้วประเด็น ๔๐๐,๐๐๐ บาทนี่แหละที่เป็นข้อถกเถียงกันมานานว่ามันน้อยเกินไปหรือเปล่า

     เพราะถ้าแพทย์จบใหม่คนหนึ่งจะลาออกไปอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชน ก็จะได้รายได้ขั้นต่ำมากถึงประมาณ ๑๒๐,๐๐๐ บาท ซึ่งแค่ทำไป ๓ เดือนกว่าๆก็มีเงินมาใช้หนี้ ๔๐๐,๐๐๐ บาทได้แล้ว มันจึงทำให้การลาออกของหมอเป็นเรื่องที่ง่ายดายถ้าจะมองแค่เงินใช้หนี้ ๔๐๐,๐๐๐ บาทนี้เท่านั้น

     หลายฝ่ายที่ไม่เห็นด้วยก็บอกว่ากว่าหมอคนหนึ่งจะเรียนจบได้นั้น จะต้องใช้เงินของรัฐไปมากถึง ๔ ถึง ๕ ล้านบาท ดังนั้นการที่หมอคนหนึ่งจะลาออกไปโดยจ่ายเงินคืนมาแค่ ๔ แสนบาทนั้น ดูจะเป็นเรื่องไม่สมเหตุสมผลอย่างสิ้นเชิง จึงมีความพยายามที่จะเพิ่มค่าปรับจาก ๔ แสนบาท เป็นจำนวนที่มากขึ้น อาจจะเป็น ๔ ล้านบาทหรือเท่าไรก็ตาม เพื่อให้หมอลาออกยากขึ้น และประเทศจะได้ไม่ขาดแคลนหมอโดยเฉพาะในชนบทห่างไกล

     เมื่อถึงตรงนี้หมอบางคนก็สวนขึ้นมาว่า แล้วทำไมบัณฑิตที่เรียนจบมาจากคณะอื่นๆ เช่น วิศวะฯ สถาปัตย์ฯ ศิลปะกรรมฯ ฯลฯ ที่ต้องใช้ค่าใช้จ่ายจากรัฐในการเรียนมหาวิทยาลัยเหมือนกัน แม้จะไม่มากเท่าคณะแพทย์ แต่ทำไมคนเหล่านี้ไม่ต้องใช้ทุนเลย ไม่ต้องลำบากเหมือนหมอเลย ถ้าใช้ค่าใช้จ่ายไปน้อยกว่าก็ควรจะต้องใช้ทุนแต่ให้เวลาหรือเงินน้อยลงตามสัดส่วนก็ได้ ไม่ใช่ไม่ใช้เลย

     สำหรับผมแล้ว ผมคิดว่า คนทุกคนที่ใช้เงินรัฐไปเพื่อการเรียนนั้นจะต้องใช้หนี้ ไม่ใช้ไม่ได้ เพียงแต่ว่าการใช้หนี้นั้นจะมาในรูปแบบใดเท่านั้น การที่หมอใช้เงินไป ๔ ถึง ๕ ล้านก็ควรใช้หนี้เป็นการทำงานมากกว่า ๓ ปีด้วยซ้ำไป เพียงแต่ว่ารัฐจะต้องดูแลเรื่องเงินเดือน ความเป็นอยู่  ความคล่องตัวในการทำงาน และความพึงพอใจในงาน ให้เหมาะสม และถ้าใครจะลาออกก็ควรจะต้องใช้หนี้ให้ครบกับเงินที่ใช้ไป ไม่ว่าจะเป็น ๔ หรือ ๕ ล้านก็ตาม ซึ่งที่จริงแล้วแค่เท่ากับต้นทุนที่จ่ายไปนั้นยังถือว่าน้อยเกินไปด้วยซ้ำ เพราะว่ารัฐจะต้องเสียโอกาสที่จะมีหมอไว้บริการประชาชน ซึ่งถ้าจะสร้างขึ้นมาใหม่เพื่อทดแทนก็ต้องใช้เวลาอีก ๖ ปี และค่าใช้จ่ายก็จะสูงกว่าที่เคย

      ส่วนคนที่ไม่ได้เรียนหมอก็ต้องมีหน้าที่ใช้หนี้ต้นทุนที่รัฐจ่ายไปเหมือนกัน เพียงแต่ว่ารัฐอาจจะไม่มีตำแหน่งงานให้ทุกคนไปใช้ทุนเหมือนหมอ ดังนั้นจึงควรไปใช้ทุนด้วยการทำงานรับใช้สังคม หรืองานบริการสังคมแทน โดยรัฐจะต้องกำหนดว่าบัณฑิตแต่ละคณะจะต้องไปรับใช้สังคมกี่ชั่วโมง แล้วเซ็นสัญญากันไว้ ถ้าไม่ทำก็จะต้องใช้เป็นเงินเท่ากับที่รัฐจ่ายแทนให้ไปเช่นเดียวกับหมอทุกประการ

       และแม้ขณะนี้รัฐไม่ได้มีข้อบังคับเช่นที่ว่า หรือข้อบังคับนี้อาจจะไม่เกิดขึ้นได้จริงก็ตาม แต่ก็เป็นหน้าที่ที่คนทุกคนที่ได้รับความอนุเคราะห์จากแผ่นดินที่จะต้องใช้หนี้แผ่นดินอยู่แล้ว โดยที่ไม่ต้องมีใครมาบังคับ ไม่ต้องคอยนับชั่วโมงว่าครบแล้วหรือยัง เพราะนี่เป็นแผ่นดินของท่าน การที่ท่านทำให้กับแผ่นดินมากเท่าไร ผลมันก็จะสะท้อนกลับไปที่ตัวท่านหรือลูกหลานท่านมากเท่านั้น

       ทำเถิดครับ แผ่นดินของเรา ถ้าเราไม่ทำแล้วใครจะทำ

แสดงความคิดเห็นได้ที่ fanpage การศึกษาอุบาทว์ ชาติวิบัติ