นี่เป็นส่วนหนึ่งของบทความชุด การศึกษาอุบาทว์ ชาติวิบัติ

             ทำไมเด็กทุกคนต้องเรียนฟรี

      หลังจากมหันตภัยประชานิยมได้เข้าโจมตีประเทศอาเจนติน่าอย่างย่อยยับ ก็เหิมเกริมมุ่งหน้าสู่นานาประเทศ แล้วเจาะทะลุเข้าไปที่ประเทศที่ประชาชนอ่อนแอทางด้านความคิดอันเนื่องมาจากความอ่อนด้อยด้านการศึกษาและความเหนื่อยล้าด้านเศรษฐกิจ และกรีซก็เพิ่งปราชัยต่อเจ้าภัยร้ายนี้ไปหมาดๆ

สำหรับสยามประเทศของเราก็ไม่ได้รอดสายตาเจ้าภัยร้ายนี้ไปได้ มันเริ่มแวะเข้าเป็นแขกถาวรของประเทศไทยได้เกือบสิบปีแล้ว และตอนนี้เติบโตเป็นหนุ่มใหญ่และมีพละกำลังมากเกินกว่าที่ใครจะคว่ำมันลงได้

      การเรียนฟรีก็เป็นอีกหนึ่งบาดแผลฉกรรจ์ที่เจ้ามหันตภัยประชานิยมฟาดฟันลงมาที่ประเทศอันเป็นที่รักยิ่งของพวกเรา และเราไม่ได้มีแค่ค่าเทอมฟรี แต่เรายังมีค่าหนังสือฟรี และค่าเสื้อผ้าฟรีอีกด้วย และเมื่อนักเรียนได้สิ่งเหล่านี้ฟรี ประเทศก็ต้องจ่ายแทนด้วยเงิน เกือบแสนล้านบาท

     แล้วนั่นแหละคือปัญหา เพราะเงินเป็นทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดอยู่แล้ว เมื่อถูกนำไปหว่านทิ้งไปถึงเกือบแสนล้านก็จะทำให้งบประมาณที่จะไปใช้ด้านอื่นๆเช่น พัฒนาอุปกรณ์ที่จะใช้ประกอบการเรียนการสอน การพัฒนาคุณภาพผู้สอน การพัฒนาอาคารสถานที่ ก็จะต้องหดหายไปโดยไม่จำเป็น

     แล้วก็มาถึงคำถามว่า  เมื่อการศึกษาเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดสิ่งหนึ่งในชีวิตคน แล้วทำไมต้องได้มันมาฟรี ผู้ปกครองซื้อเหล้ากินยังต้องเสียเงินเลย ทั้งๆที่เหล้าไม่มีประโยชน์ใดๆ แถมยังเป็นโทษเสียด้วยซ้ำไป ดังนั้นเมื่อการศึกษาเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดของคนทุกคน คนทุกคนก็ควรที่จะจ่ายเงินมากที่สุดเพื่อได้มันมามิใช่หรือ ทำไมเราถึงสร้างกฎเกณฑ์ว่า ของไร้สาระต้องเสียเงินแต่สิ่งที่สำคัญต้องได้มาฟรี

     ถ้าจะบอกว่าที่ต้องให้เรียนฟรีเพราะว่าถ้าเราไม่ให้ฟรีแล้วคนจนก็จะไม่ได้รับโอกาสที่จะได้เรียนหนังสือ อันนี้ก็เป็นความคิดที่ยอดเยี่ยม แต่ทำไมเราต้องให้คนรวยได้เรียนฟรีด้วยล่ะ ถ้าจะตอบว่าเพื่อความเสมอภาค ก็จะมีคนถามว่าแล้วทีคนรวยมีบ้านหลังใหญ่ๆได้แต่ทำไมเรายังปล่อยให้คนจำนวนมากไม่มีบ้านพักอาศัย มันเสมอภาคยังไง ถ้าต้องการความเสมอจริงทำไมเราปล่อยให้คนรวยมีเงินได้หลายๆแสนล้านในขณะที่คนจนมีหนี้สินล้นพ้นตัว

      ผมยืนยันว่าผมไม่เห็นด้วยกับนโยบายประชานิยมแบบบ้าคลั่งที่กำหนดให้ทุกคนเรียนฟรี ได้หนังสือฟรี และได้เงินไปซื้อชุดนักเรียนฟรี ผมไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่าทำไมเราต้องให้นักเรียนที่พ่อมีรถราคาหลายล้านบาทขับมาส่งลูกที่หน้าโรงเรียนทุกวันได้เรียนฟรี ผมไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมเราต้องให้เงินค่าชุดนักเรียน ๕๐๐ บาทแก่นักเรียนที่มีโทรศัพท์เครื่องละ ๒ หมื่นกว่าๆใช้ และผมก็ไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่าทำไมเราจะต้องไม่เก็บค่าเทอมนักเรียนที่มีเงินไปจ่ายค่ากวดวิชาปีละหลายหมื่นบาท

     สิ่งที่ถูกต้องที่สุดคือ ให้นักเรียนทุกคนจ่ายค่าเรียนให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้เพื่อให้สมกับความสำคัญของการศึกษา เพียงแต่รัฐจะต้องนำเงินที่ได้รับมานี้ไปปรับปรุงการศึกษาให้ดีขึ้นมากกว่าที่เป็น ให้ดีขึ้นสมกับที่ผู้ปกครองได้จ่ายเงินมา

    ดังนั้นการจ่ายค่าเล่าเรียนจึงแบ่งเป็น ๓ แบบตามฐานะของผู้ปกครองดังนี้

๑.เด็กที่ต้องจ่ายเงินตามฐานะผู้ปกครอง ซึ่งจะทำให้เด็กบางคนจะต้องจ่ายค่าเทอมเป็นแสน บางคนอาจะต้องจ่ายค่าเทอม ๑๐๐ บาทเท่านั้น

๒.เด็กที่ไม่ต้องจ่ายค่าเทอม เพราะที่บ้านขัดสน ถ้านำเงินมาจ่ายค่าเทอมแล้วจะทำให้เดือดร้อนอย่างสาหัส

๓.เด็กที่ไม่ต้องจ่ายค่าเทอมและโรงเรียนจะต้องจ่ายเงินจ้างให้เขามาโรงเรียนด้วย เพราะเด็กกลุ่มนี้มาจากครอบครัวที่ยากจนมาก จำเป็นจะต้องหาเงินจุนเจือครอบครัว ถ้ามาโรงเรียนโดยไม่ไปทำงานจะทำให้เสียรายได้จนทำให้ครอบครัวยากลำบากจนอยู่ไม่ได้ ฉะนั้นนอกจากที่เขาจะได้เรียนฟรีแล้ว โรงเรียนจะต้องจ่ายเงินชดเชยค่าเสียโอกาสทำงานให้กับครอบครัวให้กับเขาด้วย

    และทั้งหมดนี้ถือว่าเป็นแนวทางที่ยุติธรรมที่สุดสำหรับสังคมที่เหลื่อมล้ำอย่างมากมายอย่างที่เป็นอยู่นี้ ถ้าคนที่รวยจะโวยวายหาว่าถูกเอาเปรียบ ก็ต้องให้ไปตั้งสติดูสักครู่ว่า ถ้าคุณมีเงิน ๑๐๐ ล้านบาทแล้วคุณจ่ายค่าเทอมลูกที่มีอยู่คนเดียวเทอมละ ๒๐๐,๐๐๐ บาท มันจะทำให้คุณจนลงหรือลำบากลงจริงหรือ หรือแค่เป็นเรื่องของความขี้เหนียวไร้จิตเอื้อเฟื้อเท่านั้น

     และยิ่งถ้าได้เห็นว่าเงินที่จ่ายมานั้นได้ย้อนกลับไปสู่ลูกหลานของเขาอย่างไรแล้วผมเชื่อว่าเขาต้องยอมลดฐิถิลง ดีกว่าไม่ยอมจ่ายสักบาทเดียวแล้วปล่อยให้ลูกต้องเรียนอยู่ในโรงเรียนที่ขาดการพัฒนา และปล่อยให้ประเทศพังพินาศลงไปเหมือนสองประเทศข้างต้น เพราะเมื่อประเทศพังลงการศึกษาของลูกเขาก็ต้องพังลงไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ คราวนี้แหละมันก็จะกลายเป็นเรื่องเสียน้อยเสียยากไป

     แล้วถ้ามีคนถามว่าเมื่อเก็บค่าเทอมไม่เท่ากันแล้วจะเก็บอย่างไร ไม่ยากหรอกครับ ในห้องเรียนเล็กๆนั้น นักเรียนต่างรู้ฐานะกันดี พ่อแม่ผู้ปกครองก็ยิ่งรู้กันดีใหญ่ว่าใครฐานะเป็นอย่างไร แล้วเราก็ใช้ระบบเช่นเดียวกับภาษีเงินได้ที่ใครมีมากจ่ายมากเข้ามาประยุกต์ใช้ เสริมด้วยกระแสสังคมเช่น ถ้ามาหลอกว่ายากจนไม่มีเงินจ่ายแต่พ่อขับรถราคาเป็นล้าน ลูกมีโทรศัพท์ราคาเป็นหมื่นใช้สังคมก็จะกดดันกันเอง

    มันอาจจะฟังดูแปลกและทำยาก แต่ถ้าเราคิดว่ามันทำได้เราก็จะทำมันและมันก็จะเป็นสิ่งที่ทำได้ในที่สุด โธ่เอ๋ย ขนาดดวงจันทร์มนุษย์ยังไปมาแล้วเลยทำไมเรื่องแค่นี้จึงจะทำไม่ได้

กรุณาเผยแพร่หรือส่งต่อหรืออ่านบทความทั้งหมดที่ fanpage การศึกษาอุบาทว์ ชาติวิบัติ