พวกเรารู้สึกยินดีพอสมควรเมื่อได้ทราบว่าครม.ได้อนุมัติให้รายการทีวีที่เป็น น และ ฉ ไปออกอากาศได้เฉพาะหลังสองทุ่มและสี่ทุ่มตามลำดับ  ทั้งๆที่กฎนี้ควรจะออกมานานแล้วและควรมีความเข้มข้นมากกว่านี้   แต่ก็เสียความรู้สึกเป็นอย่างมากที่แค่มีผู้เสียผลประโยชน์กลุ่มหนึ่งออกมาต่อต้าน  ท่านนายกฯก็ทำท่ากลับลำและบอกว่าจะไม่ทำอะไรที่คนจำนวนมากไม่เห็นด้วย  พวกเราจึงขอเสนอความคิดเห็นต่อเรื่องดังกล่าวดังต่อไปนี้

                            เราควรย้อนกลับไปดูหลักการว่าเรามีคลื่นวิทยุและโทรทัศน์ไว้เพื่ออะไร  ถ้าเราตอบว่าคลื่นวิทยุและโทรทัศน์นั้นเป็นทรัพยากรเพื่อหารายได้เข้ารัฐแล้วละก้อ เราก็จะได้เห็นภาพอย่างที่เห็นอยู่คือมีผู้ได้รับผลประโยชน์มหาศาลคือผู้รับสัมปทานเพียงไม่กี่คนและผู้ผลิตรายการอีกจำนวนหนึ่งเท่านั้น  โดยเหลือเศษเนื้อติดกระดูกไว้ให้รัฐแค่นิดหน่อยกับซากปรักหักพังของสังคมที่เสื่อมทรามลงเรื่อยๆ

                 แต่ถ้าเรามองว่าคลื่นความถี่เหล่านั้นคือเครื่องมือในการให้การศึกษาแก่ประชาชนทั้งในด้านการศึกษา,ด้านคุณธรรมและค่านิยมที่ดีแล้ว เราก็จะได้เห็นภาพอีกแบบหนึ่งที่ไม่เป็นเหมือนในปัจจุบัน  เราจะได้เห็นรายการทีวีที่ทั้งสนุกและมีสาระประกอบกันไปเมื่อคนดูเสียเวลาไปดูรายการเหล่านั้นก็จะได้ความรู้,ความคิดและคุณธรรมกลับมาเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน

                แต่เมื่อวันนี้เราเดินทางหลงผิดมาไกลขนาดนี้ เราจึงมีรายการทีวีที่เต็มไปด้วยรายการมอมเมาทั้งหลายเราจึงต้องทุเราปัญหาด้วยการจัดเรตรายการขึ้น  และคำถามก็ตามมาว่าสำหรับเรต น และ ฉ  นั้นเป็นรายการประเภทที่มีความไม่เหมาะสมอยู่ แล้วคำถามคือเมื่อมันไม่เหมาะสมแล้วทำไมเราถึงต้องมีรายการประเภทนี้ด้วย  ถ้าจะบอกว่าเพราะประชาชนอยากดูก็คงเป็นคำตอบที่ตื้นเขินและไร้สติปัญญาเกินไป  เพราะคำว่าสิ่งที่ผู้ชมอยากดูกับสิ่งที่เขาควรดูนั้นมันต่างกัน  เพราะถ้าเอาแต่ความอยากดูอย่างเดียวก็ไม่ต้องคิดอะไรมากให้เปลืองสมองเอาแค่ฉากบนเตียงและฉากฆ่าฟันกันก็มีคนดูมหาศาลแล้ว แต่ผู้ชมจะได้อะไร

                          ในทางการค้านั้นเขากล่าวว่าวิธีที่โง่ที่สุดแต่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคือการลดราคา  เช่นเดียวกันรายการทีวีนั้นรายการที่เลวที่สุดแต่มีคนดูมากที่สุดคือรายการที่ว่าด้วยเซ็กและความรุนแรง

             แต่เอาละถ้าจะประนีประนอมกันไปก่อนการกำหนดเวลาออกอากาศสำหรับรายการที่ไม่เหมาะสมอย่าง น และ ฉ นั้นก็จะดูเหมาะสมอยู่แล้ว  เพราะถ้าเราระบุว่ารายการนี้เป็น น คือต้องมีผู้ใหญ่แนะนำแล้ว คำถามคือในสังคมปัจจุบันมีผู้ใหญ่กี่คนที่มีเวลานั่งดูทีวีกับเด็กๆ และมีเด็กกี่คนที่เชื่อผู้ใหญ่แนะนำมากกว่าตัวอย่างในทีวี  และยิ่งรายการประเภท ฉ  มาออกอากาศตอนหกโมงเย็นที่เด็กๆทุกคนนั่งดูอยู่ก็เป็นเรื่องเศร้าอย่างยิ่ง  ที่รู้ทั้งรู้ว่าไม่เหมาะสมเรายังยัดเยียดให้อนาคตของชาติได้นั่งดู

             และที่ผู้คัดค้านอ้างว่าถ้าไม่มีรายการเลวๆให้ดูบนฟรีทีวี เด็กๆก็ไปหาดูจากหนังแผ่นหรืออินเตอร์เน็ตหรือเคเบิ้ลทีวีได้นั้น  คำกล่าวอ้างนี้นับว่าถูกต้องบางส่วน แต่การเข้าถึงสื่อพวกนั้นยากกว่าฟรีทีวีและการแก้ไขนั้นต้องแก้ด้วยการไปจัดเรตเคเบิลทีวี, การไปกำจัดหนังโป๊และการปิดเว็บไซต์ลามกทั้งหลาย มากว่าการยอมให้ฟรีทีวีมีสิ่งเลวๆเช่นสื่อพวกนั้น  เราไม่สามารถล้างสิ่งสกปรกด้วยน้ำโสโครกได้หรอก

             และที่ว่ามีคนจำนวนมากไม่เห็นด้วยนั้น  ในเชิงปริมาณนั้นมีคนออกมาคัดค้าแค่ไม่กี่ร้อยคนเมื่อเทียบกับพ่อแม่ผู้ปกครองทั้งประเทศที่เห็นด้วย  และในเชิงคุณภาพแล้วผู้คัดค้านเป็นแค่ผู้เสียประโยชน์เท่านั้นโดยไม่มีหลักการและเหตุผลใดๆทั้งสิ้น  

          ฝากถึงคนที่มีความเห็นว่าเห็นด้วยว่าควรมีการควบคุมรายการทีวีแต่ไม่ควรให้รัฐเป็นผู้ควบคุม ควรให้ผู้จัดควบคุมกันเองนั้น คำถามคือทุกวันนี้เรามีสมาคมวิชาชีพใดที่ควบคุมกันเองได้บ้าง เรามีสภาการหนังสือพิมพ์แล้วท่านเคยเห็นรูปโป๊,ความรุนแรง หรือการเซ็นเซอร์ตัวเองของหนังสือพิมพ์ไหม หรือสมาคมที่มีต้นทุนสูงอย่างแพทย์สภานั้นเคยปกป้องประชาชนได้ไหม

            การสร้างชาตินั้นต้องสร้างคนและกระบวนการสร้างคนนั้น คือการเลี้ยงดูที่ถูกต้อง,การศึกษาที่ดีมีคุณภาพ และสื่อที่ดีงาม ทุกวันนี้ประเทศเรามีสิ่งเหล่านี้แล้วหรือยัง?